به او که می خواندم

با نگاهی تاول زده

تشنه ی اشاره ای

می مانم  کنار همین تبرک

با خنده های مردگانی

که بر می گردندو می کشند بهشت را

بر بوم سفید ذهنم

چقدر نمی خوانی ام

از دست خویش

نمی دانم با سری خونین

ومیله هایی سخت

چگونه تاب بیاورم

آن همه نور را ؟!