اعصـــــاب خـــرد وســـینه ی تبدار مســخره
فکــــری بکـــن به حــــال مــن زارمســـخره
"مـــن دارم از نهایت شب حـــــرف می زنم"
از پشت این دریچـــــه ی دیـــــوار مســـخره
امشب امـــید مــــاندن من صـــفر می شود
وقــتــی دوباره بســـته شــــــود بار مسخره
این آفتاب خـــوش غـــزل از کادر خارج است
مـــردی به خواب رفته در این غـــار مسخره
فیگر گــــــرفـــته ایـد وبــــــه آیـیـنــه آمــدید
حــــیرانی است ولـــحــظه ی دیدار مسخره
کنســــرت های ناب فـــرار از خـــود وخـــدا
یک مــــرد بــی هــــویت وگــــیتار مســخره
حـــالا چــقــدر مـــنتظـــر مــرگ می شوید؟
از خون مــن نمی چشــد این مـــار مسخره
یک مشت قرص یا که لباسی که گر گرفت
یا نه کـــــمی طناب و همــــان دار مسخره
دیگـر "رضا محمـدی " از شعر خـــسته شد
پــک مــی زنــد دوبـاره بـه سـیگار مسخره
دل را نمــــی دهـــنــــد گــــــدایان روبرو
پـــرواز می کــــنم به زمســــــــتان روبرو
حالا دوباره گـــــــرد همین شهر با چـراغ
هــــرگز نمی رســــی تو به انسان روبرو
ابـــری زچشـــم پنجـــــره پرتاب می شود
تــــا آســــمان خشــــک خـــیــابــان روبرو
وقتی نمانده زود خــــــودت را ســـــوار کن
گویا شروع شــــد تـــــب وطوفـــــان روبرو
خورشید عطسه می کند از سرد خانه اش
پــــــــرواز مـــــی کـــنی به زمستان روبرو
اینجــا نمــان مترســـک بــی قلـب یخ زده
بــایـــد پــنـــــاه بـــرد بــــه دامــــــان روبرو
خـــالـــی شـــدیم خالی ما پرشدازغزل
زنــبــیـــل پــرتقـــالـــی ما پرشد از غزل
نقاشــــی بلــــور نگاهی که لیز خـــورد
دریاچـــه ی خـــــــیالی ما پر شداز غزل
دریاچـــه را به سینه ی تبدار من کشید
پس کوزه ی ســـفالی ما پر شد از غزل
تزریق مـــی کنند به ما خـــــون تازه ای
رگـــهای خشــک وخالی ما پرشدازغزل
(دیدار شد میسر و...) دسـتم به دامنت
باران گـــــــرفت وکـــالی ما پرشدازغزل
خورشید از نظاره ی او شعله می کشد
چشمی که در حـوالی ما پر شد از غزل
روزی به یمــن ســبزی آن پیشــوای نور
پایان خـــشــکســــالی ما پر شد ازغزل
تعبیر خوابهای خــــراسانی ام شــــدی
تاحجم خـوش خـــیالی ما پر شد از غزل
بگـــــذ ار دســت کال مـــرا توی د ست شعر
شاید رســیده چـــیده شد این پایبست شعر
از نیســــتهای دور وبـــرم حـــــرف می زنم
آه ای ازل ترین غــــزل ای بود وهست شعر
تا فــــتح آفــــتاب غــــزل پبش مــــــی روی
فـــرمانروای سیطـــره ی بی شکست شعر
پــــــرورده ی نگـــــاه تـــوام نـــازنین غـــــزل
قد می کشم به شکل تو با ناز شست شعر
بارانی از جــنون ومن و شعله شعله مــــی
شد سرزمین کاغذی ام مست مست شعر
در گـــــیر ودار این همـــه بنده خــــدای من
پاســــــخ نمی شنید کسی از الست شعر
امشب به لطف جذبه ی آن چشمهای سرخ
شاعــــر پــرید تا افـــــــق دور دســـت شعر
دستم نمی رسد غزلی تازه سرکنم
شبهای بی نگاه خودم را سحر کنم
ازبس سرم شلوغ علفهای هــــرزبود
حتی نشد به ساقه ی تردی نظر کنم
حالا چگونه می شود این روزهای سرد
از آفتاب وچشمه ی شعرش حذر کنم
آن شعله را نشان بده تا عربده کشان
خـــود را مـــیان آینه هــا دربدر کــــنم
تقصیر من که نیست غزلهات می دوند
باپای لنگ می شود آیا ســـفر کـــنم
معجونی از طلوع به خــوردم نمیدهند
تا صحــبت از درآمـــدن بال وپر کـــنم
من بال وپر ندارم وتوای امیدخـــاک
پیدا نمی شوی مگر آنسوی ابرها
بهار کند
کــی می رسـد به شهر شما این قطار کند
کــی می رسـد به خــانه ی مااین بهار کند
گـــویا بــه راه ثانیه ها ســـــد کـــشـیده اند
گویا که چســــب خـورده زمین بر مــدار کند
اینجــا ســــراب عــاطــفه ها مــــوج می زند
دیــدی دل کـــــــویـــری بــی اعـــــــــتبار کند
دیشــب زانجــمــاد تـپـیـــدن در آن ســـکوت
یــخ بســـته بــود تــوی هــــوا آبشــــــار کند
امشـب تمام حوصـــله ها صـــرف خواب شــد
پس کی به روز می رسد این شب شمار کند
این چــرخ خســـته چــرخ زبان بســته ناگـــزیر
ســر خــورده بـود ســمـت هـمــین کاروبار کند
ایـن روزهـــا نگــــاه تـو لبـریـز خــنجــــــر اســت
پـس کــی تـمــام مــی شـــود ایــن روزگار کـند
ادامه مطلب...
